Wat is jouw grootste droom?
Een van de meest bijzondere oefeningen die ik in mijn trainingen gebruik, begint nog vóór het traditionele voorstelrondje. De deelnemers vormen steeds wisselende tweetallen en stellen elkaar de vraag: “Wat is je grootste droom?”
Aanvankelijk ontstaat vaak verwarring. Wat is mijn grootste droom? Heb ik die eigenlijk wel? Maar naarmate de oefening vordert en iedereen elkaars antwoorden hoort, verandert de sfeer. Er ontstaat een positieve energie, een gevoel van wederzijdse inspiratie. Opgewekte gesprekken, glimlachen, en echte verbinding volgen. De deelnemers komen weer in contact met wat voor hen echt waardevol is. Ze verbinden zich op een dieper niveau met zichzelf én met de ander.
Steevast is de reactie: deze oefening zou vaker gedaan moeten worden. En toch, wanneer ik vraag: “Hoe vaak stel je deze vraag aan een collega of vriend?”, is het antwoord bijna altijd: “Eigenlijk nooit.”
Waarom stellen we deze droomvraag zo weinig? Wanneer zijn we de kunst van het dromen kwijtgeraakt?
Als kind droomden we de hele dag. Fantasie was vanzelfsprekend. Maar op school leerden we serieus te zijn: goede cijfers halen, voldoen aan regels, presteren. Langzaam verdwijnen spontaniteit, nieuwsgierigheid en onbevangenheid. We worden gevormd door uniformiteit, competitie en materialisme. En voor we het weten, zijn we zo opgeslokt door de waan van de dag dat er nauwelijks ruimte is om te dromen, stil te staan en ons af te vragen: “Doe ik eigenlijk wat ik écht wil?”
Als we dan tegenslag ervaren, merken we vaak te laat dat we wel hoog op de ladder staan, maar dat die ladder tegen de verkeerde muur staat. Een thema prachtig verwoord door Stef Bos in Is dit nu later.
Dit betekent niet dat serieus zijn slecht is. Het gaat om balans: geef het kind in jezelf de ruimte om af en toe vrij te dromen. Wist je bijvoorbeeld dat kinderen bij een probleem gemiddeld 60 oplossingen bedenken, terwijl volwassenen nog maar 3 tot 6? Dat kinderen 60 keer per dag “waarom?” vragen, terwijl volwassenen dat terugbrengen tot 6 keer per dag? Of dat kinderen 300 keer per dag lachen, en volwassenen nog maar 15 keer?
Lachen is niet alleen leuk, het is ook gezond: het ontspant, verlaagt stresshormonen, versterkt je immuunsysteem, vermindert pijn en verlaagt de bloeddruk. En het mooiste: er zijn geen negatieve bijwerkingen.
De oefening: bewust worden van wat echt belangrijk is
De uitdaging is een oefening van 20 minuten die je helpt te ontdekken waar het jou echt om gaat in het leven. Doe dit bij voorkeur in een rustige omgeving, bijvoorbeeld buiten in de natuur.
Ademhaling en bewustzijn: Sluit je ogen en richt je op het hier en nu. Merk op wat je hoort, voelt en ruikt. Laat gedachten die opkomen gewoon weer los.
Vergankelijkheid: Zeg hardop tegen jezelf:
“Er is geen garantie dat ik volgende week nog leef, laat staan over een paar jaar.”
Laat deze gedachte enkele minuten tot je doordringen.Denk aan dierbaren: Neem je partner, kinderen of een goede vriend(in) in gedachten en herhaal:
“Er is een kans dat hij/zij volgende week dood is, en nog groter over een paar jaar.”
Ook anderen: Richt je vervolgens op mensen waar je mee samenwerkt, buren, kennissen of zelfs mensen waar je moeite mee hebt. Realiseer je dat ook zij vergankelijk zijn.
Het grotere plaatje: Besef dat elk moment van de dag iemand sterft, ergens in de wereld. Stel jezelf de vraag:
“Wat wil ik nalaten? Waar sta ik voor? Hoe wil ik herinnerd worden?”
Actie: Spreek hardop uit waar het jou in dit leven om gaat. Bespreek het met een dierbare of iemand die je begeleidt. En handel NU, wacht niet tot morgen of volgend jaar. Zoals Gandhi zei:
“Be the change you want to see in the world.”
Om af te sluiten: een grafsteen toont meestal je geboortedatum en je sterfdatum. Daar tussenin staat een klein streepje: jouw hele leven. Hoe wil jij dat streepje invullen?
0 antwoorden
Stuur mij een e-mail als er vervolgreacties zijn.Stuur mij een e-mail als er nieuwe berichten zijn.