Ouwe lullen moeten weg!
👉 Als je direct moest denken aan Van Kooten en De Bie bij het lezen van de titel van dit artikel, dan kon het wel eens voor jou zijn geschreven.
👉 Persoonlijk ben ik een beetje klaar met brave AI-gegenereerde teksten, dus ik neem je mee in een “old-school-Jaco-artikel”.
De theorie
Ouderen kunnen door hun levens- en werkervaring een belangrijke rol spelen op de werkvloer. Ze verdienen weliswaar wat meer, maar dat wordt dubbel en dwars terugverdiend. Zij weten namelijk wat het is om hard te werken en om klantvriendelijk te zijn, melden zich niet ziek, ze zijn productief, betrouwbaar en loyaal, hebben geen tere zieltjes en kunnen makkelijker relativeren.
Waarom kunnen ouderen dan toch vaak moeilijk aan een nieuwe baan komen?
Omdat de praktijk anders is dan de theorie. Dit merken wij als professionals bij COURIUS dagelijks in het begeleiden van teams en organisaties bij hun samenwerking. Ter voorbereiding op dit artikel heb ik er ook nog een aantal onderzoeken naar gelezen. Nadeel is dat iedereen spreekt vanuit eigen overtuigingen, afhankelijk van in welk “kamp” je zit. Dus…ik neem hier de vrijheid om ook het eigen perspectief in te brengen.
Een groot gedeelte van de ouderen op de werkvloer is helaas een stelletje zuurpruimen. Die levens- en werkervaring, die heeft hen beschadigd en een bepaalde blik op de werkelijkheid gegeven die niet behulpzaam is. Er is weinig zelfreflectie en veel kritiek op de omgeving. En ze houden jongere collega’s eerder tegen dan dat ze hen helpen in hun ontwikkeling.
Werkgevers weten dit, maar ja, voor je het weet worden ze verdacht van leeftijdsdiscriminatie. Dus in de praktijk verzinnen ze allerlei argumenten om ouderen af te wijzen, zonder ze te confronteren met de feiten. En dat houdt weer in stand dat ouderen denken dat ze gediscrimineerd worden…
Ben jij een “ouwe lul”?
Wanneer heb je je laatste opleiding gedaan?
Ouwe lullen zeggen: “Die training heb ik al ‘ns gedaan” of “Die training heb ik niet nodig, want ik stop toch over een paar jaar met werken” of “Al die nieuwe ontwikkelingen die gaan mij te snel” etc. Allemaal symptomen van iemand die niet meer aan zichzelf wil werken. En als zo iemand dan ineens op zoek moet naar een nieuwe baan, hoe bewijs je dan dat je hebt gewerkt aan je persoonlijke ontwikkeling in de afgelopen jaren?
Weet je zeker dat je alles al weet?
Tegenwoordig vindt iemand die een Facebook artikel heeft gelezen dat ‘ie ergens net zoveel verstand van heeft als iemand die er 10 jaar op gestudeerd heeft. Lees eens iets over het Dunning-Kruger effect. Dan zal je zien dat juist mensen die ergens heel veel van weten, zich er altijd bewust van zijn dat ze ook nog veel niet weten. Echte kennis heeft nog steeds waarde, ook in het AI-tijdperk.
Welke energie breng jij?
Als ik al jouw teamgenoten vraag wie de meeste positieve energie brengt in jullie team, hoeveel teamgenoten gaan dan jouw naam noemen? Breng jij nog dezelfde energie als 30 jaar geleden? En hoe kan je eventueel die energie weer aanboren?
Hoe behulpzaam ben jij?
Help jij collega’s echt op een verbindende manier? Of ben je gewoon een betweter? En vraag je eigenlijk zelf wel eens om hulp? Of vind je dat een beetje gênant omdat jij zelf vindt dat dat een teken van zwakte is?
Als je morgen je baan kwijt bent, hoe snel vind je dan een nieuwe baan?
Wat kan jij eigenlijk écht? Zitten andere werkgevers op jou te wachten? Hoe goed onderhoud je je netwerk? Hoe denken je oud-collega’s, die nu ergens anders werken, aan jou terug?
Zijn er positieve uitzonderingen?
Tuurlijk, duizenden. En…..veel ouderen denken dat ze zo’n uitzondering zijn. Vaak onterecht. Persoonlijk denk ik aan mijn collega Cees als een positieve uitzondering. Alhoewel je je kunt afvragen of ik hem niet beledig door hem in de categorie “ouderen” te plaatsen. Laat ik je vertellen wat ik bij hem zie:
- Iemand die altijd luistert en altijd leergierig is. Hij is een gepromoveerd wetenschapper, maar weet ook dat er nog voldoende zaken in het leven zijn, waar hij kan groeien. Iedere gesprekspartner, jong of oud, is voor hem in potentie interessant.
- Denken in kansen en mogelijkheden. Eerdere ervaringen en mogelijke teleurstellingen worden gebruikt om te kijken waarom het nu wél gaat lukken.
- Geen behoefte om zijn eigen ego op te poetsen, en al helemaal niet ten koste van anderen.
- Nooit leeftijd als excuus gebruiken, maar altijd vooropgaan in de strijd.
- Veel bezig om lichaam en geest fit te houden.
Collega’s zoals Cees zijn goud waard voor een organisatie. Ze voldoen aan de theorie waar ik dit artikel mee begon. Maar helaas zijn ze eerder een uitzondering dan de regel.
Wie ben jij?
Ben jij een “Cees”? Of, als je heel eerlijk bent, een ouwe lul die weinig meer toevoegt? Stel je diagnose en handel ernaar!
0 antwoorden
Stuur mij een e-mail als er vervolgreacties zijn.Stuur mij een e-mail als er nieuwe berichten zijn.