Leiden vanuit de loge

Ik heb niks met voetbal en al helemaal niet met Johan Cruyff. Ik begreep weinig van de mateloze bewondering voor iemand die gewoon heel goed kan voetballen en vond het gedweep met zijn kromme Nederlands nogal overdreven. Toegeven, sommige van zijn verhaspelingen zijn best geestig maar om er een heel managementboek aan te wijden vond ik onzinnig.

Sinds de Ajaxsoap met Cruyff als onbetwiste hoofdrolspeler, ben ik honderdtachtig graden omgedraaid: met fascinatie volg ik mijn held. Terwijl hij jarenlang vanaf de zijlijn alles op en rond het voetbalveld had voor- en nabeschouwd, kreeg hij eindelijk een formele leidinggevende positie om zich in te zetten voor ‘zijn’ club. Met spanning wachtte ik af wat hij met die verantwoordelijkheid zou doen.

Precies hetzelfde wat hij al jarenlang deed: overal iets van vinden, nergens echt verantwoordelijkheid voor nemen én overal mee wegkomen. Visualiseer hem in een smoking en de gelijkenis met James Bond is verbluffend. Altijd ontspannen voor de camera, al zijn de gemoederen om hem heen nog zo verhit. Onbereikbaar op cruciale momenten, want hij is als laatste Nederlander niet in het bezit van een mobiel, wat niemand gelooft en toch accepteert. Het zijn de momenten waarop James het te druk heeft met het verleiden van een ‘femme fatale’ of het zichzelf toedienen van een electroshock om zijn hart weer op gang te krijgen (een van de meest ongeloofwaardige scenes uit Casino Royale). Hoe wreed en slim zijn tegenstanders ook zijn, hij komt altijd met een smetteloos wit overhemd tevoorschijn uit explosies, onderzeeërs en auto ongelukken. Glimlachend zien we het aan, nieuwsgierig naar zijn volgende voorspelbare zet, met het volste vertrouwen in een goede afloop.

Want James zit er zelden naast. Zijn mensenkennis is feilloos en onraad ruikt hij tijdig. Net zoals Cruyff de gave heeft om elk spel te doorzien, al zegt hij het zelf. James heeft alleen wat minder tekst nodig en handelt om het kwaad de wereld uit te helpen. Dat maakt James een ‘action hero’, die bovendien niet bestaat. En Cruyff de ultieme leider die vanuit de loge roept hoe het eigenlijk zou moeten, zijn omgeving tot ontploffing brengt en precies op tijd weer verdwijnt.

Misschien ben ik een wanhopig verliefde Miss Moneypenny die tegen beter weten in blijft hopen dat hij op een dag ophoudt met zijn omtrekkende bewegingen en vluchtige affaires met foute vrouwen. En eindelijk wél kiest voor zijn ware liefde, zich eraan verbindt met alle verantwoordelijkheden die daarbij horen. De club als familie, waarin je je nou eenmaal aan elkaar irriteert en ruzie maakt en de rommel opruimt. Omdat je er zoveel van houdt.

Verschenen in het Financieele Dagblad

0 antwoorden

Stuur mij een e-mail als er vervolgreacties zijn.Stuur mij een e-mail als er nieuwe berichten zijn.

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*